Hij was in 2007 amper 19 toen hij voor het eerst Noors kampioen op de weg werd. In een spurt met vier legde hij Thor Hushovd erop. Toch zou het nog zeven jaar duren voor de Stier van Stavanger met winst in Milaan-Sanremo definitief uit de schaduw van de Beer van Grimstad trad.

Slaagt Kristoff er de komende jaren in om telkens extra procentjes te winnen, dan ziet het ernaar uit dat het laatste puzzelstukje in zijn carrière nog niet gelegd is. De ultieme droom: winst in de Ronde van Vlaanderen. "Vroeger reed ik veel kermiskoersen in België. Iedere keer was ik in het land tijdens de periode van de Ronde. Ik droomde van die wedstrijd." Zo zag Kristoff op zijn zeventiende Tom Boonen naar zijn eerste overwinning in Vlaanderens Mooiste soleren. "Sindsdien ben ik een grote fan van Boonen." Tien jaar later samen met zijn grote idool op de erelijst prijken, het zou wat zijn.

Stiefvader Ørn is ervan overtuigd dat AK47, het andere koosnaampje van Kristoff - gebaseerd op zijn initialen - die leemte in zijn palmares ooit moet kunnen opvullen. "Hij is gewoon gemaakt om de Ronde van Vlaanderen te winnen. Die korte, steile hellingen zijn perfect voor een renner met zijn musculatuur."

De liefde voor Parijs-Roubaix is minder groot. In vijf deelnames bereikte Kristoff er slechts twee keer de Vélodrome. "Ik houd niet van vlakke kasseien: het is alsof ze de kracht uit mijn benen schudden. Het doet veel meer pijn dan bij kasseien bergop."

Lees het volledige artikel in het aprilnummer van cycling.be magazine, nu in de winkel!